Op zaterdag hadden we een uitstapje gepland. Het opzet: een tochtje met een treintje rond een stukje van het Bajkalmeer (hier spreken van een ‘Bajkalmeertje’ zou niet echt passend zijn gezien de omvang ervan), totdat we terugkeerden naar Port Bajkal, waarna een boot ons naar Listvyanka zouden brengen, waar we nog even zouden kunnen rondlopen en later zou een busje ons dan weer naar Irkutsk brengen.

Let wel, dit was het opzet! Ik wil niet afdoen aan het spanningsgehalte van mijn blog, maar mensen die me kennen zullen na het lezen van de vorige zin vast al doorgehad hebben dat het in de realiteit net iets anders verlopen is. Maar laten we beginnen bij het begin (ha, logica, het kan soms zo’n deugd doen!).

Vrijdagavond kwam Heleen al bij ons slapen. Ik weet niet of ik het al vermeldde, maar Heleen is dus een vriendin die hier ook zit, om net dezelfde redenen als ik en Hanne en Nele, alleen zit zij in een gezin en wij op een kot. We hadden een luierdagje, sliepen uit, aten havermoutpannenkoekjes (dankuwel Nele!) en deden eigenlijk voornamelijk niks. ’s Avonds maakten (lees: plaatsten we in de oven) we pizza’s, die redelijk lekker waren, maar ook niet geweldig en na nog heel wat gepalaver vielen onze ogen toe. Maar niet voor lang, want om zes uur ’s morgens werden we gewekt. Na de gebruikelijke ochtendrituelen vertrokken we met de bus naar het treinstation. Daar aangekomen lieten we de toerist in ons al even los en trokken we enkele foto’s van het station. Nadat we eerst de foute deur waren binnengegaan vonden we uiteindelijk het juiste deel van het station waar een enorme massa mensen stond. Op het infobord was onze trein nog niet te zien, terwijl het toch al wel kwart voor 8 was en onze trein vertrok om 10 na 8 (‘inscheping’ om 8.03). Niet gepanikeerd, dit is tenslotte Rusland. Uiteindelijk (tegen een uur of verscheen onze trein op het bord, maar helaas stond het perron er nog steeds niet bij vermeld. Nog steeds geen probleem, Rusland, u weet wel en er viel genoeg te zien in het station. Een meisje dat opeens een babypoesje in haar jas blijkt te hebben, reclame voor onze trein (dachten we!), een mooie zwart glanzende stoomtrein (op een reclameaffiche, informatieborden en het aloude mensjeskijken (wat in Rusland een werkelijk fantastische bezigheid is!) eisten onze aandacht op. Het werd 8.03. Geen perron. Het werd 8.07. Geen perron. Het werd 8.10. Geen perron. Het werd 8.15. Geen perron. Het werd 8.20. Plots kwam er beweging in de mensenmassa. De trap richting perrons werd ingenomen door mensen met dozen met taarten, reistassen en rugzakken. Perron nummer 4. Allen daarheen.

Uiteindelijk vertrok de trein om 8.30u. Op de tv-schermpjes werden Bajkal-fotoreportages getoond, ondersteund door bijpassende Russische muziek. Deze werd al snel onderbroken door een vrouwenstem die ons de geschiedenis van het station van Irkutsk vertelde, alsook andere interessante feiten, verhalen en wetenswaardigheden over Irkutsk en de andere fijne plekken die we voorbijreden. Helaas leek hier geen eind aan te komen. Het landschap was echt wel mooi. We reden door de heuvels, tussen bossen en mistige riviertjes door. Af en toe dook er een datsjadorp op en ja, dit was echt Rusland.

Na een hele tijd rijden stopte het treintje in Sloedjanka, een dorp aan de oevers van het Bajkalmeer. We werden even gelucht, een kwartiertje mochten we ginds rondlopen. Dat was meer dan tijd genoeg want we moesten dus in het station blijven en veel was er niet te zien. Enkele Russische treinen, de sporen en een of ander oud tentoongesteld stuk ijzerwerk ter vervoer van containers. Gekke, onnozele foto’s genoeg dus. Het enige wat er echt te doen was was het kopen van omul en het onderhandelen met de oude vrouwtjes die dit op het perron stonden te verkopen. Wij hadden hier geen zin in, de Russen overduidelijk wel en nadat we ons terug hadden neergezet in onze coupé werden we hier dan ook een sterke visgeur gewaar. Onze overburen aan de andere kant van het gangpad begonnen ook meteen te smikkelen van hun vis, dit na het opeten van verschillende soorten chips, chocolade en snoepjes. Ik weet niet wat het was met die mensen maar die zijn werkelijk geen seconde gestopt met eten terwijl ze in de trein zaten. Een hele sporttas gevuld met voedsel werd geplunderd. Tomaten bestrooid met zout, gebraden kip die werd gevierendeeld, chips, bananen, nootjes, snoep, noedels, chocolade, appels, brood, een komkommer, niets werd onverteerd gelaten en alles werd met evenveel smaak opgegeten. Daar zaten wij dan met ons zakje met 6 met confituur besmeerde croissants, 4 kleine boterkoeken, een appel, een plak chocolade en een zak niknakjes. O, en een fles kersensap, olé.

Een andere man begon meteen om 9u ’s morgens al met het uitdelen van shotjes vodka. We zijn tenslotte in Rusland, nietwaar.

Na deze korte pauze vertrok onze trein weer. In omgekeerde richting. Wat dus wil zeggen: achterwaarts. We dachten dat hij ooit nog wel eens zou draaien, hij reed immers ook niet zo geweldig snel, maar uiteindelijk heeft hij heel de tijd achterwaarts doorgereden tot in Port Baikal. Enfin, nu ook weer niet heel de tijd, maar dat leest u verder wel.

Enige tijd later stopte de trein nog eens. We waren net een mooie stenen brug over gereden en stonden vrij hoog boven een baai aan het Bajkalmeer. Iedereen stormde de trein uit en de berg op, waar er een museum of iets dergelijks leek te zijn. Hanne, Heleen, Nele en Marie-Laure stormden de trein uit en de berg af, op richting Bajkal. Eerst namen we enkele zeer schone foto’s bij een kerkje/kapelletje, waar Heleen zeer devote poses aannam en vervolgens daalden we de berg verder af. Eenmaal aan de oever van dat imposante meer en omringd door al het natuurschoon (de bergen! De bossen! Het water!) kwam het kind in ons los; We probeerden een Rus die geweldig goed stenen kon keilen (of hoe noemt ge deze activiteit anders?) te imiteren, maar geen van ons kon met hem concurreren. Hierna ontdekten we de pret die een mens kan hebben met de zelfontspanner van een fototoestel. Rugzakken werden opgestapeld en gekke poses werden aangenomen in de wel zeer romantische omgeving. Het was steeds afwachten wat dit zou opleveren, maar de resultaten mogen er zijn. We gingen zo op in ons modellenwerk dat we niet merkten hoe de tijd voorbijging. Plots kwam het onheil nader. De ‘toeter’ van de trein. En wij die ons zo’n 200 meter lager dan de trein bevonden. Lopen!!!! Ik zette er meteen een spurtje in, hup de berg op, hup het gras door (waarbij ik Nele blijkbaar per ongeluk een volle lading aarde heb toegegooid) en ja, daar was de trein. Hij stond er nog steeds en iedereen was op zijn gemak aan het instappen. Geen spannende overnachting aan de oever van Bajkal…

Ons treintje reed en reed maar. Wij aten en knibbelden aan de niknakjes, onze buren aten vooral en de mensen voor ons dronken nog steeds vodka. De dame door de microfoon maakte ons attent op speciale bruggen, de lengte van tunnels, aparte stenen muren, mooie uitzichten en meer van dat. Vsjo v porjadkje dus. Tot onze trein nog een stop maakte. Er werd ons verteld dat er verderop (! 12 kilometer verder dus!) een steen op de sporen lag en dat we daarom 40 minuutjes hier mochten rondlopen terwijl dit euvel ‘effe’ verholpen werd. Goed, wij springen de trein uit, recht een gesloten kuuroord binnen, met allerlei fotografisch interessante plekjes (ahum), zoals een beer, een zwembadje, een schietbaan, een rots-fontein-watervallen-partij en natuurlijk het Bajkalmeer zelf. We repten ons naar Bruintje de beer, een berenstandbeeld dus, dat zich erg leende tot het maken van nog meer belachelijke, onnozele foto’s. Terwijl we daar compleet de malloot aan het uithangen waren (‘knuffel de beer’ ‘kus de beer’ ‘bruintje beer masseert uw schouders’, ‘make love to the camera’ – de Belgische delegatie in Irkutsk heeft zich weer in de kijker gewerkt…) vingen we het onheilspellende bericht op dat het oponthoud nog minstens anderhalfuur zou duren. Geen probleem, de sfeer zat er in en er waren nog meer foto’s te trekken. Het betrof hier ondermeer; ‘Heleen en Marie-Laure in Russische zeemeerminpose op de rand van het zwembad’, ‘Nele die doet alsof ze in het zwembad staat’, ‘Hanne en Heleen idyllisch op het brugje boven het nep-watervaltafereel’, ‘leg een appel op uw hoofd en ga voor de schietdoelen staan’, ‘Marie-Laure wringt zichzelf om een lantaarnpaal’ en meer van dat fraais. Dit alles met fameus wapperende haren want er stond daar een stevige wind en het was ook niet meteen warm te noemen. Hierna beklommen we een trap die ons boven op een heuveltje bracht vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over de omgeving met de trein en de bergen en het Bajkalmeer en de Russen.

Nadat we de heuvel weer waren afgedaald gingen we richting Bajkalmeer, waar we serieuzere idyllische landschaps- en mensenfoto’s trokken. Na het gadeslaan van het uitvoeren van dezelfde activiteit door een bende Russinnen (geloof me, het is de moeite en het is nogal een spektakel), aten we een appeltje aan een watervalletje en vervolgens trokken we weer richting trein. Daar aangekomen vernamen we dat het nog minstens twee uur zou duren voor er schot in de zaak zou komen omdat er een hersteltrein moest afkomen en die zouden dan de sporen vervangen en dergelijke, het leek een ingewikkelde zaak te zijn.

Wij waren nogal verkleumd van het rondwandelen en dus gingen we maar terug in de trein zitten. Na een bezoekje aan de barwagon, die dik tegenviel, heb ik dan maar wat geslapen. Na een dik uur kwam de werktrein terug en konden we blijkbaar verder rijden. Helaas zouden we niet meer stoppen onderweg, omdat we al te veel tijd verloren hadden. Dus dan stopte de trein maar gewoon heel even op die speciale plekken, maar wij mochten er niet meer van. Het was echt een schitterend landschap waar we doorreden en we bevonden ons echt op de oever van het Bajkalmeer, vlak aan het water.

Terwijl we daar op die trein zaten beseften we plots dat we onmogelijk nog op tijd (om 23u dus, want na 23u heersen hier buiten de wetten van moord, terrorisme en drugs blijkbaar, volgens een blad dat beneden bij de conciërge hang – verder nooit iets van gemerkt trouwens) in ons studentenhuis konden zijn. Een smsje naar Mieke en Kristien, de andere Belgische meisjes hier op kot, zou normaalgezien alles in orde moeten brengen, maar zij smsten terug dat de conciërge er niks van moest weten en wat als we echt later gingen zijn dat het International Office haar daar maar van op de hoogte moest stellen en dat het dan wel goed was. Vervolgens ondernamen we een poging om naar Elena, onze contactpersoon op dat Office te bellen, waarbij Heleen zich voor mij (‘Bettens’) uitgaf (ik weet dat je wou dat je mij was Heleen, maar hier gaat het toch te ver hoor!) en waarbij na ¾ van het gesprek de batterij van de gsm het opgaf. Wisselen van kaarten en gsm en dergelijke dan maar en na een plaspauze (waar ik niet aan deelnam, godzijdank) belde Heleen (‘Bettens’) nog eens naar Elena en toen  bleek dat alles in orde zou komen.

Oh, wat een geweldige, hilarische tijd hebben wij daar op die trein beleefd zeg! Dit was zo typisch Russisch…

Tegen het einde van de rit toe werden de infofilmpjes over het Bajkalmeer en zijn dieren (wist u dat zeehonden kunnen schilderen en trompet spelen??) vervangen door een karaokevideo. De sfeer zat er in, de muziek was er, de drank in de man en de vrouw en bijgevolg werden we getrakteerd op een zangstonde door de Russen. Waarvoor dank. Het begon allemaal aarzelend maar uiteindelijk werd er zelfs nog gezongen nadat de trein gestopt was in Port Baikal en de video’s werden afgezet. Lichtelijk onvast en onzeker begonnen wij daar ‘otsji tsjornye’ te zingen, wat gretig bijval kreeg bij de Russen. Zo grappig, wij begonnen het liedje met ons vieren te zingen en de Russen vielen mee in! Het was zeer gezellig aldaar.

Uiteindelijk besloten we de trein maar eens te verlaten voor we er in opgesloten zouden worden en toen begon het wachten (nog maar eens). Coupés nummer 2, 6 en 7 werden namelijk uitverkoren om als eerste de overtocht met de boot naar Listvyanka te maken en bijgevolg moesten wij (coupé 5) zo’n driekwartier wachten. Na een wanhopige zoektocht naar warm eten, die niets opleverde gingen we buiten maar wachten, waar er een groepje Russen het spelletje ‘1 persoon beeldt iets uit en de rest raadt wat hij uitbeeldt’ aan het spelen waren en we deden een halfslachtige poging om mee te doen, die niet erg goed lukte, gezien onze beperkte kennis van het Russisch. Maar het was grappig en het was leuk en we zongen Samson en Gert liedjes en Nederlandstalige klassiekers en we waren uitgelaten en vrolijk en wild. En toen was er de boot en gingen we terug naar Listavyanka en toen waren er bussen en en en. Toen moesten we even rustig zijn want er begon een man een beetje boel te maken omdat hij niet meer op de bus geraakte en wij stonden vlakbij, maar gelukkig was er onze held Sacha die ons gered heeft. Voordat die man ruzie begon te zoeken had hij ons apart gezet omdat we vreemdelingen waren en we voelden ons al benadeeld, maar uiteindelijk heeft hij ons gewoon heel erg bevoordeeld, want hij nam ons mee naar een gewone personenauto, stopte ons er in en zei de chauffeur dat hij wel zou betalen. Een kwartiertje later, nadat alle bussen al even vertrokken waren, kwam hij terug en stapte zelf mee in. Driekwartier later, om 23.15 stonden we voor de deur van ons kot. De chauffeur was een soortement stuntpiloot. Hij reed vrijwel de hele weg minstens 120, slalomde de andere auto’s voorbij, haalde de drie bussen in en trok zich vooral niks aan van de gietende regen die maar bleef vallen.

Dankuwelmerci, Sacha (die zei dat we nog eens terug moesten komen en ons het allerbeste wenste en bleef kijken tot we helemaal binnen waren – hij was misschien een heel klein beetje in de wind) en dankuwelmerci Mijnheer de Chauffeur!

Na een warme portie noedels en een gesprekje in de keuken waren wij allemaal klaar voor ons bed en geloof me, we hebben GOED geslapen die nacht!