Vorige week maandag om 20 voor 10 stonden we allen present voor de les geschiedenis. Vorige week hadden we deze les ook al, maar aangezien dit een deel van de cursus voor het tweede jaar is en deze oedatsjniki (gelukzakken) die week geen les hadden kregen ook wij geen les maar een opdracht. We hebben er toen de hele zondag aan besteed; Russische tekst lezen, deze vertalen, merken dat Hanne en ik 4 pagina’s te kort komen, vragen beantwoorden met volzinnen en meerkeuzevraagjes oplossen.
Maar die maandag waren we voorbereid en bijgevolg stonden we paraat. Onze naam verscheen op een lijst en we konden beginnen. Omringd door Aziaten zaten daar ‘de Belgen’. Eerst gaf de brave man ons de opdracht voor deze week, die dus net dezelfde was als de vorige week. Hierna begon de ‘les’. Hm. De man toonde ons een tekening. Een rebus zo bleek. Al gauw werd deze opgelost en de slimme persoon die dat kon (het antwoord was ‘vostok’) werd aan het bord geroepen en mocht gewapend met een krijtje het antwoord aan de rest van de klas mededelen. De slimmerik had het juist en kreeg een plusje achter zijn naam. Drie plusjes na elkaar is gelijk aan een 5, het hoogste punt dat er in Rusland valt te halen. Vervolgens begon de man, schijnbaar de professor dus, een vraag op het bord te schrijven. Hierna zei hij ons 5 minuten na te denken. Wie het antwoord wist, moest zijn hand opsteken en verkreeg na dit gebaar de toestemming om met een krijtje het antwoord op het bord te schrijven en zo weer een plusje te scoren. We scoorden er allemaal een. Hierna volgde weer een rebus. En een vraag en nog een vraag en een rebus en een vraag en dat ging zo maar door. Vragen als: ‘Hoe noemt men het gebied tussen Tigris en Eufraat?’ ‘Welke rivier stroomt er in Egypte?’ ‘In welk land stroomt de Nijl’. De naam van dit vak is: Vaderlandse Geschiedenis.
De Belgen grepen hun kans. De Aziaten zaten erbij en keken er naar. Op twee na. Wij gingen er helemaal voor. Piece of cake. We haalden allemaal drie plusjes en vijf punten binnen. Nadat dit gebeurd was besloten we even rustiger aan te doen (wie eerst zijn hand op stak mocht eerst antwoorden, het was dus allemaal een kwestie van snelheid. Ware het niet dat de Aziaten niet echt leken te participeren en we dus gewoon elkaar elk om de beurt lieten antwoorden). We gaven ze een kans. Ze grepen ze niet. Ze keken en zwegen. Tot enkelen ons begonnen af te luisteren en zo antwoorden wegkaapten, o, de stouterikken! Maar dat deden ze maar een keer of twee. Want anders!
Maar dus, haha wat een les. Ik ben benieuwd naar de volgende, die denk wel net iets moeilijker zal zijn. Maar we hebben al een vijf en al bijkomende plusjes. Maar de man heeft ons nu al graag. Dit kan niet meer stuk!
