Jaja, gisteren was dat hier complete euforie in Irkutsk; er vielen sneeuwvlokjes waar te nemen! Het sneeuwdege! Werkelijk waar! Ze waar minimaal en klein en smolten meteen maar TOCH: het was sneeuw en dat in oktober. En dus eis ik een witte verjaardag. Ze hebben nog een week (de weergoden) om het te fiksen, dus ze kunnen het maar beter fiksen! Lichtelijk deprimerend hierbij is wel dat het vandaag opeens weer 16 graden was. Tja dat weer hier, daar valt niks mee aan te vangen. Dat is noch te voorspellen, noch in grafieken te vangen.

Het zijn hier zondag ook verkiezingen. Er moet een nieuwe ‘deputaat’ komen voor de oblast’ Irkutsk. Bijgevolg wordt er hier heftig gelfyerd en worden er affiches opgehangen en spandoeken en lopen er heel veel als beren verklede mensen op straat rond (de beer is het symbool van Rusland en dus meteen ook van ‘edinaja Rossija’, de partij van Poetin, u niet geheel onbekend).

Daarnaast valt er nog wel iets te vertellen over de nieuwe mens op de dorm: Martin uit Duitsland. Hele sympathieke jongen/kerel, maar hij heeft af en toe wat vreemde trekjes. Ik hou u nog even in spanning tot zondag (of dinsdag, afhankelijk van de weekendplannen).

Dinsdagavond zijn we op de thee geweest bij onze ‘juffrouw’ van Pools, omdat Hanne jarig was en er nog een stukje taart over was. Enig geslijm kan hier nooit kwaad natuurlijk. Ze liet ons foto’s zien van in  Mongolië en ho, nu wil ik er nog meer naartoe! Vorige zaterdag was er ook een feestje voor Hanne haar verjaardag, wat heel erg plezant was en ze heeft een cd van Justin Timberlake (niet echt haar, noch mijn smaak, maar achja, een gegeven paard…) en van Lenny Kravitz (dat trekt er al meer op) gekregen, alsook een rozenplantje (van Martin, de Duitser) dat helaas zijn kopje al wat laat hangen (onze kamer heeft dan ook sauna-allures) en chocolaatjes en een taart (dankuwel Nele – Het was niet makkelijk om te kiezen, ze zijn hier goed in taarten, zo hebt ge ze in België nog niet veel gezien! Nele heeft de taart vervolgens ook door het avondverkeer geloosd en hij overleefde zelfs een wilde busrit – (welke busrit is hier ook niet wild)) en dat was het geloof ik. Op zaterdagavond, of eigenlijk al meer op zondagmorgen, maakten we ook nog kennis met een hoopje écht, oprecht leuke meisjes van het derde verdiep (ze waren echt geïnteresseerd in ons en voor één keer niet alleen in ‘de jongens’) waar we nog een heel gesprek mee hebben gevoerd. Dit gesprek vond afwisselend in het Russisch (voornamelijk) en het Duits plaats. Er was er eentje die Duits sprak, nogal een haantje de voorste en vervolgens begon Jeremy Duits met haar te praten, waarbij ze eigenlijk elkaar niet verstonden, waardoor ik en Mieke moesten helpen met vertalen, waardoor de taal weer Russisch werd, waarna Jeremy zich herinnerde dat hij ook een beetje Spaans kan, waardoor enkele Russische meisjes die Spaans studeerden Spaans begonnen te praten, wat al wat vlotter ging en vervolgens werd het terug Duits en Russisch en dan gooide Jeremy er ook een paar Franse woorden tussen en toen was het hek helemaal van de dam. Ik weet niet of iemand nog volgt met al die talen hier, maar zo krijgt u een indruk van hoe het voor mij was. Voor het geval dat het nog niet duidelijk is: het was verwarrend!

Vorige zondag zijn we ook nog met de mama van de Rus die nu op Nele haar kot in België zit (misschien dit stukje nog eens herlezen, het valt niet makkelijker of anders uit te leggen, sorry voor de ingewikkeldheid) naar een concert geweest. Het was wel de moeite, de zangeres kon absoluut zingen en het waren Russische volksliederen en er was live-begeleiding en dergelijke, maar het is toch niet iets om elke week te doen. Het concert vond plaats in de Filharmonie, waar we al lichtelijk horendol werden gebabbeld door de mama van Maksim (de Rus die dus nu op Nele haar kot in België zit), nog voor het concert begon. Ze was erg sympathiek, maar babbelde erg veel en wij waren allemaal nog al moe (zie: feestje van Hanne) dus we waren lichtelijk saaie gesprekspartners vrees ik. Uiteindelijk ging er dan een bel (dat is hier echt populair die bellen!) en mochten we de zaal binnengaan. We zaten vrij ver vanachter, maar we hadden een goed zicht. Eerst kwam er een zeer schoon opgeklede blonde madam ons vertellen wat er ging gebeuren (er ging een concert plaatsvinden, voor moest u het nog niet weten) waarna de muzikanten opkwamen, welgeteld 5 stuks. Nummer één speelde op een banjo-achtige gitaar, nummer twee speelde op de Balalajka, nummer drie deed de percussie (voornamelijk xylofoon en af en toe drum), nummer vier speelde basgitaar en nummer vijf speelde op de onontbeerlijke accordeon. Ze speelden een nummertje of twee, waarna er plots een rijzige, stevige dame het podium opkwam, gekleed in een middeleeuws aandoend kleed met lange flappermouwen, waar dus theatraal mee geflapperd kon worden en met een speciaal kapsel op het hoofd. Ze sprak heel zachtjes in de microfoon over wat ze zou zingen, wat mij al deed vrezen voor het ergste, maar toen ze haar keel openzette bleek mijn vrees absoluut ongegrond. Wat een stem, wat een gezang, het was wreed schoon!

En het bleef maar duren. Uiteindelijk leek ze er een einde aan te willen maken. Aan het gezang dus. Maar vervolgens bleek dat dit slecht de pauze was. het concert was om 17u begonnen en wij dachten dat het maar een uurtje zou duren, maar toen het tijd voor pauze was was het al anderhalfuur bezig. Maksims mama zag precies dat we wat moe waren en verzekerde ons dat het geen probleem was als we door wilden gaan, maar dat leek ons nogal onbeleefd (ze had ons uitgenodigt én de tickets betaald) en nadat bleek dat ze ook nog eens op zoek was naar een wasmachientje voor op ons kot (jaja, handwas, u vraagt, wij draaien er eentje – ik word er zo stilaan een specialist in!) leek het ons al helemaal not done om zomaar in het midden van het concert weg te gaan.

Gelukkig bleek deel twee veel minder lang te duren en ook de ambiance in de zaal kwam er toen wat in. Er werden enkele Russische volksliedjes samen met het publiek gezongen, er werden verzoeknummers ingediend (er werden papiertjes afgegeven aan de zangeres en ik vermoed niet dat het telefoonnummers of zoiets waren) en uiteindelijk werd een geeïndigd met een soort van staande ovatie waarbij iedereen zowat meezong (behalve wij, want we kenden geen een van de liedjes) en daarna werd de zangeres (die in de pauze getransformeerd werd tot kerstbal – ze droeg een kleed vol glitters en een doorzichtig vestje) overladen met bloemen. Jaja, het was een geslaagd concert, alleen waren er 3 kleine Belgjes die zowat stierven van de honger, dus na het wachten op onze jas (gedisciplineerd wachten in een rij) haastten we ons gauw naar huis. Dankuwel mama van Maksim!

Andere vermeldenwaardige feiten van deze week zijn de ’scheldwoordenles’ die ik en Hanne op woensdag kregen van de leuke Russinnen van op het derde verdiep. Zij vonden het hilarisch en wij vonden het hilarisch, misschien niet om dezelfde redenen, maar toch. Jeremy had die avond ook een soort feestje met zijn Russiche vinden en de mop van de avond was wel ‘ja roeski!’. Wij zaten daar dus in de keuken met de Russinnen en onze woordenboeken (wij leerden ze ook wat Vlaamse scheldwoorden en ja, probeer maar eens in het Russisch uit te leggen wat sommige dingen betekenen ahum) en we waren volop scheldwoorden aan het debiteren en af en toe passeerde er iemand aan de deur, die vervolgens zijn hoofd naar binnen stak, waarna de Russinnen spontaan in het Engels begonnen en wij (Hanne en ik) bleven oefenen of even zwegen, waarna dus de desbetreffende Rus uitriep dat hij ‘roeski’ was en dus bijgevolg alles wel had verstaan. Het valt moeilijk uit te leggen, maar het was hilarisch en de grap van de avond! Ja Roeski!

Wat nog… Oja, de vestiaire in de univ! Probeer hier dus nooit het linkerdeel van het gebouw binnen te dringen terwijl ge uw jas nog in uw handen hebt. Het MAG NIET! Hier in de univ lopen dus bewakingsmensen rond, compleet in blauwe legeroutfit (vraag me niet in wat ze zich proberen te camoufleren) en met strenge blik in de ogen, mensen die duidelijk heel verveeld zijn en dus studenten moeten vertellen dat ze hun jas ‘in de vestiaire moeten hangen, die open is sinds 1 oktober en speciaal voor de studenten is ingericht’. En ge moet geen twee keer proberen. Hup, naar de vestiaire! Film kijken in het mulitmedialokaal met uw jas op de schoot mag ook niet, hup naar de vestiaire! In de bibliotheek een boek terug gaan brengen met uw jas vast/aan? Mag niet, hup naar de vestiaire! Met andere woorden, we hebben ons lesje wel geleerd. Naar de vestiaire!!

Tot slot nog even vermelden dat ik een souvenirtje heb gekregen van de werkmannen op kot, maar dat is er verhaal apart en het vraagt om foto’s, dus dat zal voor een andere keer zijn…